Fortsätt till huvudinnehåll

Ævintýrasirkusinn

Auðvitað er ég blinduð af eigin fordómum. Á meðan ég gekk um Åmål síðdegis í dag, eftir langan vinnudag við skrifborðið, hugsaði ég með mér að hér í þessum rólega bæ gerist örugglega aldrei nein ævintýri. Mér fannst þessi staður hljóta að vera merktur einhverjum ægilega tragískum hversdagsleika. En það var auðvitað eins og við manninn mælt; ég gekk inn í bók eftir Enid Blyton. Þegar ég kom rétt út fyrir miðbæinn, niður að vatninu, kom í ljós að Cirkus Brazil Jack er mættur í þorpið. Bæjarbúar þustu að og biðröð hafði myndast við miðasöluvagninn. Auðvitað gat forvitna konan ekki stillt sig um að læðast um svæðið og smella af nokkrum myndum. Ég batt að sjálfsögðu vonir við að sjá skeggjuðu konuna, fíl sem gengur á tveimur fótum, apa sem skilur mannamál og léttfulla spákonu með stóra eyrnalokka, skuplu og kristalskúlu, en þau voru örugglega öll inni í vögnunum að leggja sig. Sömuleiðis konan sem getur brotið sig saman og troðið sér ofan í skókassa og síamstvíburarnir. Hins vegar sá ég þrjá glæsilega hvíta hesta í stíu og sirkusstjóra í rauðum jakka með gullbryddingum, hann var að taka á móti farmi af hálmi frá bónda úr sveitinni sem kom akandi niður á bryggju. Ég heyrði líka einhvern æfa sig á saxófón. Ungur maður gaf mér illt auga þegar ég tók mynd af sirkusvagni. Hann ákvað samt að gera ekki athugasemd við að ég væri að laumast þarna takandi myndir á símann. Ég var alveg með afsakanir á reiðum höndum en stundum er ágætt að vera mjög venjuleg miðaldra kona með sakleysislegt yfirbragð sem fólk kann ekki við að skamma fyrir að vera að sniglast inni á prívatsvæði fjölleikahúss.


 



Kommentarer