Fortsätt till huvudinnehåll

Lognið í Åmål

Wallenbergare frá Findus, hádegisverður dagsins
Hér í þessum sænska smábæ, íbúar Åmål eru um 10000, er mjög rólegt. Fáar verslanir, engin alþjóðleg skyndibita- eða kaffihúsakeðja og búðir og kaffihús sýnist mér lokuð frá því upp úr hádegi á laugardegi og fram á mánudag. Samt er hér lítil göngugata með bókabúð, nokkrum tuskubúðum, apóteki og einhverjum smáfyrirtækjum, lítið torg með blómasölu og pylsusjoppu og þrjár flóamarkaðsbúðir. Já og nokkur mjög heimilisleg kaffihús sem selja rækjubrauð og kanilsnúða.

Það þykir alls ekki sjálfsagt meðal Svía að flýta sér eða veita hraða þjónustu. Ég hef stundum á tilfinningunni að Svíar, sem tala mikið um stress og eru margir veikir af stressi, séu kannski svolítið stressaðir vegna hægagangs. Það getur tekið á taugarnar þegar hlutirnir ganga mjög hægt. Mér datt í hug að fá mér gleraugu í Åmål en það tekur þó nokkrar vikur að bíða eftir tíma hjá optiker einu gleraugnabúðarinnar í bænum og síðan tvær vikur minnst að bíða eftir gleraugum. Og þegar ég spurði hvort hægt væri að senda mér gleraugu til Íslands þá voru nú ýmsir meinbugir á því. Svo ég held mig þá bara við gömlu þröngsýnina.

Í þarnæsta herbergi við mig í bókmenntahúsinu (já, ég er í bókmenntahúsi, hér er ekki verið að hunsa það sem máli skiptir) er námskeið þessa stundina. Þar sitja stelpur, kannski um tvítugt, frá Sýrlandi sem eru búnar að vera í Svíþjóð í eitt og hálft til tvö ár. Þær eru á námskeiði í ritlist á laugardagsmorgnum og skrifa á sænsku sem þær hafa lært á blússandi hraða og tala mjög vel. Núna eru þær að lesa og taka upp stutta kafla sem þær ætla að setja á vefsíðu til að auglýsa bókverk sem þær ætla að gefa út með kennaranum sínum. Svo hlæja þær og flissa líka. Ég heilsaði upp á þær og komst smá við að hitta svona duglegar og lífsreyndar ungar manneskjur. Maður er líklega eitthvað extra meyr í dag eftir atburðina í Stokkhólmi gær.

Kommentarer

Populära inlägg i den här bloggen

Ljótar ljósmyndir

Í krummaskuðinu Krummaborg er gamalt leikhús sem á sér langa sögu. Það stendur við götu sem heitir Horní og er um 200 metra frá aðaltorginu þar sem ég er stödd núna. Í leikhúsinu er kaffihús/bar, eina slíka lókalið ég hef komið inn á í Tékklandi þar sem ekki má reykja. Anddyri leikhússins minnir mig pínulítið á gamla Nýja bíó eða jafnvel Hafnarfjarðarbíó (sem var eitt fallegasta bíó Íslands - en auðvitað var það eyðilagt), það er einhver svoleiðis stemning þarna. Kaffihúsið á neðstu hæð er skemmtilega gamaldags og ekkert of fínt, mismunandi ljósakrónur og lampar og þjónustustúlkan var hressileg. Mér leið samt dálítið eins og á kaffistofu sagnfræðinga við Háskóla Íslands þarna inni í gærkvöldi. Á svæðinu voru nefnilega tólf karlar og ein kona (ég). Já og skömmu síðar bættist þrettándi karlinn í hópinn.

Kannski hanga tékkneskar konur lítið á kaffihúsum og börum en þegar ég fór á klósettið datt mér í hug önnur skýring á fjarveru þeirra. Í anddyri leikhússins er nefnilega hörmulega ósmek…