Meira frá France

Lyon

Miðsvæðis í Lyon eru gjarna gulli slegin skilti á húsunum sem vísa á klíník hjá höfuðbeina- og spjaldhryggs-jöfnurum, hnykkjurum, sálgreinum, hómópötum, sérhæfðum hárgreiðslumönnum, fótaaðgerðafræð-ingum, sérfræðingum í heildrænum kínverskum lækningum, tannfræðingum, lýtalæknum og spesjalistum í áfallahjálp og trámameðferð, svona fyrir utan sérfræðinga í heimilislækningum, kvensjúkdómum og hjarta- og æðasjúkdómum. Það er líka mikill fjöldi apóteka í borginni og þau eru oft eins og stórmarkaðir þar sem maður getur valsað á milli rekka og valið sér gyllinæðarsmyrsli, kvefúða, verkjalyf, móðurlífste, valeriana og allrahanda dót sem vinnur á ýmsum slæmum einkennum, bólgum og andvökum. Nú og svo eru hér auðvitað margar snyrtivöruhallir og deildir fullar af naglalökkum, meiki, kinnalitum, varalitum, augnskuggum og ilmvötnum. Hvort sem það er þessum meðferðaraðilum, lyfjum og snyrtivörum að þakka eða ekki þá er fólkið í miðborg Lyon almennt vel á sig komið, snyrtilegt og áferðarfallegt. Hárið er oft eins og það sé klippt eftir reglustriku og miðaldra konurnar ganga gjarnan í fatnaði og skótaui sem er á litinn eins og ljósbrúnn sandur, stundum er köflótta Burberrys-efnið einhvers staðar sjáanlegt, t.d. í kraga eða klút. Allir sem ég hef átt samskipti við eru hlýlegir, vingjarnlegir og kurteisir. Já og þau virðast hafa gaman að því ef maður reynir að tala frönsku þó að maður eigi við umtalsverða málhelti og orðfæð að stríða. En mér sýnist sem sé ekki neitt bríarí á hinum almenna góðborgara sem gengur um verslunargöturnar í Lyon.

Lyon

Leigusalinn, Claire, mætti með internetgræjara um daginn og það var sett upp ný og blússandi hraðvirk nettenging. Hún kom með flösku af frábæru rauðvíni handa okkur, svona til að mýkja upp í okkur netleysispirringinn - og það tókst auðvitað ljómandi vel hjá henni. Claire er svo sæt og indæl að mann langar næstum að ættleiða hana.

Í síðustu viku skruppum við í nokkra daga til Marseille með lest. Í Marseille var hávaðarok og borgin virkaði stór og býsna framandleg en falleg og gaman að þvælast um. Við skruppum líka til Aix-en-Provence, sem virkaði á mig sem sérlega fín og falleg borg. Svo fórum við líka til L'Estaque, sem er núna sextánda hverfið í Marseille en var einu sinni lítið sjávarþorp þar sem margir heimsfrægir málarar bjuggu og máluðu. Í L'Estaque átum við eina af mörgum frábærum máltíðum sem við höfum fengið í Frakklandi. Þriggja rétta hádegisverð með inniföldu áfengi fyrir rúmlega verðið sem hamborgaramáltíð með bleikri sósu kostar á Íslandi. Hafi hið svokallaða „nýja franska eldhús“, þar sem einmana sykurbaun liggur í kompaníi við kartöflusmælki og öreind af fiski syndandi í froðu, einhvern tíma náð til Frakklands þá er það alveg liðið undir lok, nema Lyonbúar og þeir í L'Estaque hafi misst af því. Allt matarkyns sem fyrir mig hefur verið borið í France er alveg sérlega vel útilátið.

Um daginn sáum við Íslendingapar í Lyon. Ég hélt að karlmaðurinn væri Óli Palli á Rás 2 en eftir að hafa stundað óverulega rannsóknarvinnu held ég að það hafi verið rangt hjá mér (ég mundi ekki alveg hvernig hann lítur út). Aðra Íslendinga hef ég ekki rekist á fyrir utan Jónu Dóru sem býr í grenndinni og hringdi bjöllunni hjá mér um daginn og bauð mér upp á kaffi og það var nú aldeilis skemmtilegt.

Nú stendur yfir bókmenntahátíð í borginni og von á íslenskum gesti; Jón Kalman Stefánsson verður á senunni á morgun ásamt fleiri höfundum og það er aldrei að vita nema ég kíki á þá uppákomu. Ef ég verð í stuði á laugardaginn ætla ég líka að hlusta á Ednu O'Brien og Martin Amis.

Og að lokum, svona ef ykkur langar að vita hvernig mér gengur að vinna, þá er allt á blússandi fart og framhald af Randalín og Munda kemur út í haust.

Háskólinn í Marseille er ljótur að utan

Í L'Estaque

Skrautleg hurð og bankari í Lyon

Siglt inn í gömlu höfnina í Marseille. Á veitingahúsum við höfnina
var mikið af konum með bótox í vörunum og hefti á bakvið eyrun.

Útsýni úr lestarglugga