Fortsätt till huvudinnehåll

Þægindahrammurinn

Reykjavíkurdætur glöddu mig í Borgarleikhúsinu í gærkvöldi, töff, skemmtilegar og klárar.

Ég hef eignast nýjan, gylltan síma og eins og búast má við sef ég með hann við höfðalagið og kíki á hann þegar ég vakna. Í morgun, þegar ég vaknaði örlítið þunn, hafði gömul kórsystir mín póstað auglýsingu á facebook-vegginn sinn um leikfimi í Garðabæ. Umrædd kona lítur alltaf út eins og ferskasta ferskjan í búðinni svo að í svefnrofunum fannst mér mjög góð hugmynd að ég tæki hana mér til fyrirmyndar og færi þrisvar í viku klukkan sjö á morgnana í leikfimi. Og það var eins og við manninn mælt, ég sendi póst og bókaði mig og mun því mæta í Garðabæ, klædd eins og Jane Fonda utan á vídeóspólu sem ég átti einu sinni og viðeigandi ennisbandi í stíl, við fyrsta hanagal á mánudaginn. Nú velti ég því fyrir mér hvort ég sé í maníu eða heilaþvegin af þulum lífsleikniráðgjafa um nauðsyn reglubundinna stökka út fyrir þægindarammann. Ég held samt að þessi svokallaði þægindarammi sé ekki til, lífið fer auðvitað aðallega fram innan einhvers óskilgreinds óþægindaramma. Það hefur reyndar oftar en einu sinni verið sagt við mig að ég hafi aldeilis stigið út fyrir þægindarammann þegar ég hætti í þægilegri innivinnu fyrir nokkrum árum og gaf út fyrstu bókina 45 ára. Síðan hef ég skrifað svona tólf bækur og líklega þýtt álíka margar, en mér fannst ég eiginlega einmitt stíga inn í þægindarammann þegar ég "hætti í vinnunni".

Í morgun kom hingað maður og setti upp gríðarlega hraðskreitt internet. Auk nýja símans míns hefur heimilið líka eignast nýtt sjónvarp, sem er á stærð við biljarðborð, svo hér er aldeilis nútímavæðing í gangi. Nú verð ég að reyna að temja mér að hafa gaman af hasarmyndum.

Hitinn er um 10 gráður í Norðurmýri, sólin skín og nágrannarnir eru berir að ofan og í stuttbuxum. 

Heggurinn og gulir túlípanar í skugga, sem springa út á næstu dögum

Kommentarer

Populära inlägg i den här bloggen

Ævintýrasirkusinn

Auðvitað er ég blinduð af eigin fordómum. Á meðan ég gekk um Åmål síðdegis í dag, eftir langan vinnudag við skrifborðið, hugsaði ég með mér að hér í þessum rólega bæ gerist örugglega aldrei nein ævintýri. Mér fannst þessi staður hljóta að vera merktur einhverjum ægilega tragískum hversdagsleika. En það var auðvitað eins og við manninn mælt; ég gekk inn í bók eftir Enid Blyton. Þegar ég kom rétt út fyrir miðbæinn, niður að vatninu, kom í ljós að Cirkus Brazil Jack er mættur í þorpið. Bæjarbúar þustu að og biðröð hafði myndast við miðasöluvagninn. Auðvitað gat forvitna konan ekki stillt sig um að læðast um svæðið og smella af nokkrum myndum. Ég batt að sjálfsögðu vonir við að sjá skeggjuðu konuna, fíl sem gengur á tveimur fótum, apa sem skilur mannamál og léttfulla spákonu með stóra eyrnalokka, skuplu og kristalskúlu, en þau voru örugglega öll inni í vögnunum að leggja sig. Sömuleiðis konan sem getur brotið sig saman og troðið sér ofan í skókassa og síamstvíburarnir. Hins vegar sá ég þr…

Næstsíðasti dagurinn í Åmål

Líður að lokum dvalarinnar í menningarhúsinu bænum við Vänern. Búið að panta lestarferð suður á bóginn á fimmtudag og ég verð á Íslandi í næstu viku. Þar bíða beð sem þarf að róta í og safnhaugur sem þarf að snúa á hvolf. Veðrið hefur verið frekar ömurlegt allan mánuðinn hér í Svíþjóð; kalt, rigning, haglél, slydda og rok. Ekki hefur strandlíf og drykkja á sólpöllum tafið mig frá vinnu, enda hefur mér orðið mikið úr verki, ég hef bæði lesið og skrifað og líka andað djúpt og hugsað.

Erla er ekki neitt sérlega iðin við bloggið, en ég bind vonir við að senn skrifi hún eitthvað. Ef þið vitið um íslensk blogg sem ég ætti að lesa þá má láta mig vita.

Nokkur önnur blogg  sem ég les:
Ráðlagður jazzkammtur
Kaktusinn
Bragi Ólafsson
Fjallabaksleiðin