Fortsätt till huvudinnehåll

Málfar

Málbreytingar hafa mér alltaf fundist áhugaverðar. Ég man nákvæmlega hvar og hvenær ungur maður otaði að mér konfektkassa árið 1985 og bauð mér mola með orðunum: „Ég var að versla mér konfekt“. Mér fannst þetta merkilegt orðfæri, ég hafði aldrei heyrt sögnina að versla notaða nema um magninnkaup og verslunarleiðangra. Nú er alvanalegt að menn versli sér skópar eða pulsu og ég er löngu hætt að velta þessu orðalagi fyrir mér. Ég man líka að ég heyrði dvalarhorfið fyrst notað eins og nú er mjög algengt þegar kona sem ég vann með á leikskóla í Austurbænum árið 2001 sagði „Ég er ekki að skilja þetta barn.“ Mér fannst þetta áhugavert, enda skrifaði Jón G. Friðjónsson pistil í Moggann nokkrum árum síðar og sagði þetta komið frá íþróttafréttamönnum og brjóta í bága við málvenjur. Ég held samt að mér hafi fundist þetta töff og að það hafi liðið mjög skammur tími þar til ég hafði tekið upp þennan dvalarhorfsósið.

Áðan byrjaði ég að lesa nýja bók eftir ungan höfund (ég er líklega byrjuð á allt of mörgum bókum). Í þeirri bók kemur fyrir orðalag sem ég hef velt fyrir mér í nokkur ár og samræmist ekki minni málkennd en verður sífellt algengara. Þá segir fólk einhvern vera að æfa á hljóðfæri. Ég heyrði fyrir einhverju síðan viðtal við barn sem sagðist vera að æfa á fiðlu og átti við að það væri að læra á fiðlu. Þegar ég var barn lærði ég á píanó og æfði mig stundum á píanóið en fólk æfði handbolta og sund. Þarna er örugglega íþróttamálið komið yfir í tónlistina, sem kannski má alveg flokka með íþróttum. En já, í bókinni sem um ræðir, og mér líst mjög vel á og held að sé skemmtileg, stendur á bls. 14: „ ... krullhært barn sem ber það hryllilega nafn Lísander og æfir á saxófón.“ Og þarna er líka áhugavert nafn, nöfn skáldsagnapersóna er annað áhugamál sem mig langar að skrifa eitthvað um. Ég má samt ekki vera að því núna.

Kommentarer

Populära inlägg i den här bloggen

Ljótar ljósmyndir

Í krummaskuðinu Krummaborg er gamalt leikhús sem á sér langa sögu. Það stendur við götu sem heitir Horní og er um 200 metra frá aðaltorginu þar sem ég er stödd núna. Í leikhúsinu er kaffihús/bar, eina slíka lókalið ég hef komið inn á í Tékklandi þar sem ekki má reykja. Anddyri leikhússins minnir mig pínulítið á gamla Nýja bíó eða jafnvel Hafnarfjarðarbíó (sem var eitt fallegasta bíó Íslands - en auðvitað var það eyðilagt), það er einhver svoleiðis stemning þarna. Kaffihúsið á neðstu hæð er skemmtilega gamaldags og ekkert of fínt, mismunandi ljósakrónur og lampar og þjónustustúlkan var hressileg. Mér leið samt dálítið eins og á kaffistofu sagnfræðinga við Háskóla Íslands þarna inni í gærkvöldi. Á svæðinu voru nefnilega tólf karlar og ein kona (ég). Já og skömmu síðar bættist þrettándi karlinn í hópinn.

Kannski hanga tékkneskar konur lítið á kaffihúsum og börum en þegar ég fór á klósettið datt mér í hug önnur skýring á fjarveru þeirra. Í anddyri leikhússins er nefnilega hörmulega ósmek…