Fortsätt till huvudinnehåll

Mårrans!


Í síðustu viku fór ég til Vestmannaeyja og eftir nokkra daga er Akureyrarferð á döfinni og eftir það Danmerkurferð. Þessa vikuna er ég í Reykjavík að rækta með mér hefðbundið skammdegisþunglyndi og eyða peningum í eitthvað sem ég held að geti fært mér slatta af hamingju. Ég hef samt ekki keypt margar bækur, bara eina ljóðabók sem ég á eftir að lesa, en titillinn lýsir lífi mínu að vissu leyti ágætlega, Ég lagði mig aftur. Ég hef samt lesið nokkrar nýjar og ágætar bækur en mig vantar eiginlega ævisögur, það eru nokkrar að koma út þessa dagana sem mig langar að lesa. Annars er starf þessarar viku, verkefni sem mætti alveg ganga hraðar, að þýða bók um múmínálfa. Það er auðvitað varla hægt að hugsa sér skemmtilegra verkefni svo ég má teljast óskabarn gæfunnar hvað það varðar. Í morgun velti ég því fyrir mér hvort fólk sem safnar múmínálfabollum hafi lesið bækurnar og spáð í Morrann. Vangavelturnar komu til af því að ég las grein um Morrann í útlensku blaði. Þar vék greinarhöfundur að því að hún hefði hlustað á pallborðsumræður þar sem einn þátttakenda sagðist fyrst hafa lesið Múmínálfabækurnar á finnsku og þar sem finnska hefur ekki kynbundin fornöfn hefði viðkomandi ekki áttað sig á því að Morrinn er í raun kvenkyns. Við sem höfum lesið þýðingar Steinunnar Briem á verkum Tove Jansson vitum auðvitað að Morrinn er karlkyns í íslenskum Múmínálfaheimi, hefur það einhverja þýðingu og breytir það einhverju? Ég á eftir að velta því betur fyrir mér.

DN slær upp fréttum af því að Arnault fái
ekki framar að koma í veislur
og að orðan verði tekin af honum.


Að öðru og hættulegra skrímsli: Frá Svíþjóð berast fréttir af því að loksins hafi konur stigið fram og sagt frá því hvernig þungavigtarmaður í heimi sænsku kúltúrelítunnar, maður sem hefur náin tengsl við sænsku akademíuna og aðgang að íbúðum á vegum þess batterís í Stokkhólmi og París, hefur áreitt, misnotað, nauðgað og hótað ungum stúlkum í áratugi. Hann hefur gert konum það ljóst að ef þær þýðist hann ekki eða séu með múður þegar hann kýs að troða typpinu á sér svo langt ofan í kok á þeim að þær gubba, þá muni hann sjá til þess að þær komist ekki í framhaldsnám, verk þeirra verði ekki gefin út, þær muni ekki fá styrki sem þær sækja um og að þær eigi ekki séns í að gera það sem hugur þeirra stendur til. Ég tók viðtal við eiginkonu og samstarfsmann þessa manns í Norræna húsinu fyrir skömmu, hún er meðlimur sænsku akademíunnar og ljóðskáld.

Ekki hefur þetta allt farið dult, fólk hefur beinlínis horft á manninn níðast á kvenfólki opinberlega. Blaðamenn flettu ofan af honum fyrir tuttugu árum og höfðu samband við hina og þessa og fyrir áratug kom út bók um subbuskap í menningarkreðsum Svía þar sem hann er afhjúpaður. En fólk hefur litið undan, varið glæpamanninn og hengt á hann orðu, þannig virkar þetta.

Nú er komið að Söru Danius og lofta út, hún hefur ráðið lögfræðing í málið sem verður vonandi rannsakað ofan í kjölinn og menn látnir svara til saka. Það er aukafundur í sænsku akademíunni í dag.

Þegar allt hefur verið sagt
þegar vandamál heimsins eru
vegin metin og útkljáð
þegar augu hafa mæst
og hendur verið þrýstar
í alvöru augnabliksins
- kemur alltaf einhver kona
að taka af borðinu
sópa gólfið og opna gluggana
til að hleypa vindlareyknum út.

Það bregst ekki.

Kommentarer

Populära inlägg i den här bloggen

Ljótar ljósmyndir

Í krummaskuðinu Krummaborg er gamalt leikhús sem á sér langa sögu. Það stendur við götu sem heitir Horní og er um 200 metra frá aðaltorginu þar sem ég er stödd núna. Í leikhúsinu er kaffihús/bar, eina slíka lókalið ég hef komið inn á í Tékklandi þar sem ekki má reykja. Anddyri leikhússins minnir mig pínulítið á gamla Nýja bíó eða jafnvel Hafnarfjarðarbíó (sem var eitt fallegasta bíó Íslands - en auðvitað var það eyðilagt), það er einhver svoleiðis stemning þarna. Kaffihúsið á neðstu hæð er skemmtilega gamaldags og ekkert of fínt, mismunandi ljósakrónur og lampar og þjónustustúlkan var hressileg. Mér leið samt dálítið eins og á kaffistofu sagnfræðinga við Háskóla Íslands þarna inni í gærkvöldi. Á svæðinu voru nefnilega tólf karlar og ein kona (ég). Já og skömmu síðar bættist þrettándi karlinn í hópinn.

Kannski hanga tékkneskar konur lítið á kaffihúsum og börum en þegar ég fór á klósettið datt mér í hug önnur skýring á fjarveru þeirra. Í anddyri leikhússins er nefnilega hörmulega ósmek…