Fortsätt till huvudinnehåll

Í Bæheimi

Horft yfir borgina fyrsta daginn
Þórunn Hrefna biður mig að skrifa eitthvað um svaðilfarir mínar í Tékkó. Það er auðvitað gleðilegt að fólk vilji heyra af mögulegum svaðilförum mínum og ég er reyndar búin að vera í heila viku hér í Český Krumlov í Tékklandi án þess að skrifa neitt  á þessa bloggsíðu sem ég ákvað eiginlega að ætti að vera upphafið að nýju bloggi, og það ekki síst ferðabloggi. Tími til kominn skulum við segja.

Hins vegar var alltaf ætlunin að vinna hér í þessum mannfáa miðaldabæ og það hef ég svo sannarlega gert undanfarna viku. Ég hef þýtt margar síður og lesið heilar þrjár bækur. En ég hef líka borðað mikið af ódýrum og góðum mat og drukkið vín frá Moravíu og tékkneskan bjór.



Ferðin hingað hófst eins og ferðir frá Reykjavík gera oftar en ekki. Mæting fyrir allar aldir í Keflavík, sextug húsmóðir frá Hvolsvelli á næsta borði að drekka Breezer og fá sér samloku og síðan fer maður auðvitað út í vél. Nú skal það upplýst að þó að ég sé afar svöl í aðra röndina þá er ég óttalegur nevrótíker á köflum, ekki síst þegar vítisvélar háloftanna eru annars vegar. Og ekki batnar það þegar vélin snýr við úti á brautarenda og er ekið aftur upp að flugstöðvarbyggingu þar sem flugstjórinn segir í hátalarakerfið að eldsneytisdæla sé biluð og að flugvirkjar ætli að redda því. Jú, jú, völundar flugvélanna redduðu málunum auðvitað og í loftið komumst við skömmu síðar og lentum mjúklega í München um hádegið þó að svala taugahrúgan óttaðist bensínstíflu með tilheyrandi nauðlendingu í Atlantshafinu. Á flugvellinum tók á móti okkur geðþekkur, úlpuklæddur maður, á að giska tvítugur, með hipsteragleraugu, gulbrúna húð og dökkt hár, veifandi spjaldi. Við vorum búin að panta skutlu í gegnum netsíðu. Skutlan var ómerktur volkswagen, ekinn hátt í fjögur hundruð þúsund kílómetra og þegar komið var út á hraðbrautirnar var bensínið stigið í botn, við erum að tala um svona 140 kílómetra hraða. Þá þurfti svali nevrótíkerinn að bíta á jaxlinn, ekki síst í upphafi ferðar þegar bílstjórinn fór hvað eftir annað á facebook meðan á akstri stóð, á milli þess sem hann spjallaði í símann. Á vegunum var snjór á köflum en samt þutu Audi-bílar og BMW fram úr okkur eins og vindstrengir, það sem þetta fólk getur brunað! Þegar af hraðbrautunum kom var ekið um sveitavegi meðfram landamærum Austurríkis og eftir hátt í 400 kílómetra, sem tók þó ekkert gríðarlegan tíma að aka, stöðvaði bíllinn fyrir utan hótel Zlatý Andel, Gyllta engilinn, við aðaltorgið í Krumluborg þar sem Hitler hélt ræðu árið 1938 þegar Þjóðverjar hertóku Súdetahéruðin. Reikningurinn hljóðaði upp á rúmar 20 þúsund krónur, mér er sem ég sæi það duga fyrir ferð í leigubíl frá Reykjavík til Akureyrar! Já eða reikningur? það var enginn reikningur í boði, ég lái sígaununum það ekki að nenna ekki að standa í svoleiðis nokkru. Og talandi um sígauna þá er ég einmitt búin að lesa eina bók um þá hérna í Český Krumlov, ég tók með mér viðeigandi lesefni til hjarta Evrópu, það er auðvitað hluti af almennilegu ferðaplani að lesa. Reyndar er ég með "sígaunadellu" og þetta er líklega fjórða bókin um sígauna sem ég les, þá síðustu las ég fyrir skömmu og svo á ég eina heima sem ég á eftir að lesa. Þegar ég kom hingað og fór að lesa mér betur til þá kom í ljós að þessi bær er töluverður sígaunabær, þeir reka líka lítinn bar/veitingahús hér í næstu götu, sem er mjög vinsæll, og auðvitað erum við búin að fara þangað og fá okkur gúllas og tilheyrandi hjá glæsilegum og þjónustuliprum sígaunabaróni og eigum örugglega eftir að fara aftur.


Hótel Gyllti engillinn er ljómandi fínn dvalarstaður. Við fengum herbergi með gullbaðkari, plastparketi, antíkhúgögnum og sjö metra lofthæð, öskubakkar á fæti eru í skotum, ágætiskaffihús á neðstu hæð sem fyllist af öldruðum Þjóðverjum um miðjan morgun, staðsetningin er stórkostleg og hér er gott að vera. Maturinn á fjölmörgum veitingahúsum bæjarins er líka ágætur, allt frá gnocchi með súrkáli og reyktu kjöti til pítsa af ýmsum gerðum. Hér er ekki einn einasti alþjóðlegur keðjustaður, ekkert Burger King, ekkert Starbucks eða þvíumlíkt og það er auðvitað algjörlega stórkostlegt að enn séu til heilir bæir sem eru lausir undan þeirri krumlu kapítalistaalþjóðavæðingarinnar. Veðrið hefur verið býsna kalt hér þessa viku, en ekkert sem maður klæðir ekki af sér með föðurlandi og dúnúlpu.

Á dagskrá er að skrifa meira bráðlega en þangað til af því verður eru hér nokkrar misvelteknar símamyndir.

Útsýnið út um herbergisgluggann

Bókabúð í næstu götu

Namestí Svorností, aðaltorgið í Ceský Krumlov. Myndin er tekin út um glugga morgunverðarsalarins þar sem alltaf  er kalt freyðivín í boði með beikoninu, pylsunum, eggjunum og bakkelsinu. Þar sem bílarnir þrír standa (þarna er nú lögreglustöð bæjarins) stóð Hitler þegar hann þrumaði yfir lýðnum á sínum tíma.
Ekki spara menn ólífurnar á pítsurnar



Miðaldakjallarar og katakombur eru undir öllum húsum



Í þessu húsi eru vinnusamir líffræðingar á námskeiði

Þarna geng ég daglega

Hótel Gyllti engillinn, konur á leið heim úr kirkju spjalla á torginu

Dæmigert stræti, búðin hægra megin er næsta matvörubúð við hótelið

Moldá

Veitingahús góða dátans Svejk

Hádegisverður á Svejk-barnum. Andapaté með sultu, súrdeigsbrauð og ýmislegt fleira
Cesky Krumlov árið 1989


Kommentarer

  1. Takk fyrir þetta fyndna og skemmtilega blogg! Myndirnar eru dásemd.
    Hafðu það nú gott það sem eftir er dvalar.

    kk
    ÞH

    SvaraRadera
  2. Já þetta var sko skemmtilegt að lesa! Skil þig svo vel hvað varðar flughræðsluna og bílstjórann í facebook og síma. Njóttu verunnar áfram!

    Bestu fáanlegar,
    Sigga

    SvaraRadera
  3. En fallegur Landróver!

    SvaraRadera

Skicka en kommentar

Populära inlägg i den här bloggen

Stjörnurnar í Alabama

Er ein á skrifstofunni að hlusta á Ellu Fitzgerald syngja Stars fell on Alabama og Blue Moon. Ég á ný föt, það er ýmislegt að frétta og það er snjór í sendiráðshverfinu.

Nýtt ár og nýtt blogg

Byrjum á Ninu Hemmingsson. Ég er einmitt með nýju ljóðabókina hennar á náttborðinu.

Ljóð með þema

Mér er ekki kunnugt um hvaða týpur lesa það sem stendur á þessari síðu (þær eru þó nokkuð margar segir innbyggði ip-töluteljarinn) en ég held bara áfram að skrifa stöku sinnum og vinir og óvinir eru velkomnir hingað inn. Jólabókaflóðið hefur verið dálítið undarlegt þetta árið. Undanfarin ár hef ég verið með fleiri en eina bók að lesa úr og síðustu þrjú ár hef ég gefið út ljóðabækur. Nú er ég bara með eina unglingabók, já, eða öllu heldur hálfa, því ég er annar höfundur umræddrar bókar (og reyndar tvær þýðingar, sem eru samt auðvitað ekki minna virði, en lestrar úr þeim eru fátíðari) og þar af leiðandi hef ég ekki lesið nein ljóð opinberlega í þessari vertíð (nú lýg ég samt aðeins). Ég játa að ég sakna þess að lesa ljóð fyrir fólk, ég er nefnilega smá sprellari og uppistandari innra með mér og finnst gaman að skemmta fólki með ljóðalestri. Skemmtilegra en ég gerði mér grein fyrir. Ég er sem sagt enn að kynnast sjálfri mér. Nú stefni ég að því að skrifa fleiri ljóð á næsta ári en voru s…

Stuttar bækur og langar

Um helgina var ég ein heima. Ég hitti skemmtilegt fólk í nokkra klukkutíma á föstudag og laugardag en að öðru leyti var ég ein. Það er svo sem ekkert til að ræða svona þannig séð, ég er alltaf mjög mikið ein og finnst það frekar þægilegt. Marga daga fæ ég líka fáa tölvupósta og hef aðallega samskipti við fólk á Twitter, en þau samskipti flokkast nánast ekki sem samskipti. En já, ég var ein um helgina og las auðvitað bók. Mjög undarlega bók, eina þá furðulegustu sem ég hef lesið. Ég er reyndar bara hálfnuð með bókina sem heitir 271 dagur eða 251 dagur eða eitthvað þannig. Ég man ekki hvað dagarnir eru margir nákvæmlega en það er alla vega eitthvað þarna með marga daga. Bókin er eins konar dagbók margra barna móður sem er að skilja við manninn sinn sem hún kynntist eftir að hann pókaði hana á facebook. Ég og þessi kona eigum ekki margt sameiginlegt en ég held samt áfram að lesa. Konan býr á Reyðarfirði. Það stendur ekki í bókinni að hún búi nákvæmlega þar, heldur bara að hún búi í litlu…

Þjóð í hlekkjum

Í dag fékk ég skemmtilegan póst frá konu og rithöfundi sem stingur upp á að við fáum okkur kaffi. Hún segist líka hafa verið að láta frá sér marga árganga af Tímariti Máls og menningar. Þeir voru fullir af greinum eftir misyfirlætislega karlmenn, en hún lét mig vita að hún hefði klippt eina grein úr, það er þessi grein sem ég skrifaði fyrir tuttugu árum, og var auðvitað búin að gleyma hvað stæði í. Mér sýnist þetta standast tímans tönn ágætlega hugmyndafræðilega, en núna myndi ég skrifa svona grein í allt öðrum stíl, svona ef ég á annað borð gæfi mér tíma til að skrifa grein. Mér finnst áhugavert að það eru engar millifyrirsagnir settar inn í svona langa grein. Sem ritstjóri í dag hefði ég brotið þetta upp. En nú er ég komin í vinnugír og ætla ekki að skrifa meira, þess vegna ætla ég ekkert að ræða ferð mína í gær á barinn Mónakó á Laugaveginum.

2019

Klukkan er korter yfir tíu og enn er dimmt úti. Áðan spilaði einhver á Rás 1 Vals moderato, ekki uppáhaldsútgáfuna mína með Elsu Sigfúss heldur ósungna útgáfu, instrúmental eins og það kallast. Elsa söng sennilega inn á hátt í 200 hljómplötur, það vita áreiðanlega ekki margir. En nú spilar KK Hey Nineteen, eitt af mínum máttlausu áramótaheitum var að hætta að hlusta eins mikið á snekkjurokk og ég geri, það mun sennilega ekki takast. Í dag ætla ég ekki að fara vestur í bæ að vinna, ég ætla að vera heima og lesa Millilendingu eftir Jónas Reyni Gunnarsson, fara í Sundhöllina og synda, drekka kaffi í stofunni og skrifa kannski  smávegis. Í lok vinnudags hef ég svo mælt mér mót við fólk á opinberum stað, ef ég man rétt. Mynd dagsins er af Bodil Malmsten.


Ananasklipping

Ég lauk við að lesa bókina Millilendingu (sem ég átta mig núna á að hefur sama titil og plata með Megasi, endurnýttir titlar er efni sem ég hef stundum rætt um við vini mína) og fannst hún virkilega skemmtileg og vel skrifuð. Hefði ég verið valdamikill yfirlesari handrits hefði ég samt breytt endinum örlítið, þ.e.a.s. hnikað orðalagi og á einum stað (bls. 151) hefði ég líka bætt orðinu við inn í. Málbreyting sem ég tók eftir fyrir einhverju síðan hefur nefnilega ratað inn í bókina, hún felst í því að sleppa því að hafa orðið við við hliðina á orðunum hliðina á. Stundum skrifar fólk jafnvel hliðiná og sleppir orðinu við. Til útskýringar: Í bókinni stendur Að dansa hliðina á þessu liði (aðalpersónan er að dansa á skemmtistaðnum B5). Mér finnst þetta áhugaverð málbreyting og sé hana víða, til dæmis á Twitter og í fasteignaauglýsingum. Annað sem mér finnst umhugsunarvert er að á baki bókarinnar er klausa eftir Hallgrím Helgason (ég hef líka rætt svona tilvitnanir í merkilegt fólk á bókaká…

Frosið brokkólí, skáldalaun og erótískar gáfur

Í útjaðri borgarinnar á ég gamalt A-hús, sumarbústað sem var byggður á sjöunda áratug síðustu aldar. Á lóðinni við kofann er ýmislegt ræktað þegar ég nenni, en þar grotnar líka oft gamli rabarbarinn frá fyrri eigendum niður því ég nenni ekki að taka hann upp og nota hann. Í fyrravor sáði ég slatta af (löngu útrunnum) fræjum í beð, þar á meðal var brokkólí. Vegna viðvarandi óveðurs framan af sumri óx lítið af því sem ég sáði og brokkólíið var svo smávaxið í haust að mér fannst ekki taka því að taka það upp. Hins vegar hefur verið ágætt veður í vetur svo að í dag datt mér í hug að fara uppeftir og skoða grænmetið. Það þurfti að dusta snjó af brokkólíinu (það er enginn snjór í póstnúmeri 105 en töluverður í 113 og mun meira frost en í lægri númerum) og brjóta það af stilkunum. Öll uppskeran fór í eitt grænmetislasanja, sem er einmitt núna í ofninum.

Í morgun las ég grein í Dagens Nyheter þar sem nokkur sænsk ljóðskáld eru spurð hvernig þau sjái fyrir sér. Það er auðvitað upp og ofan hva…

Meint sakleysi

Um daginn sá ég nýja íslensk/útlenska mynd um Guðmundar- og Geirfinnsmálið. Það er margt ágætt í myndinni en ekkert kom mér á óvart, enda hef ég fylgst með þessu undarlega ruglmáli og lesið ótal plögg um það frá barnæsku. En í myndinni kom fram sú vafasama söguskoðun að fram á 8. áratug síðustu aldar hafi Ísland verið lítið samfélag þar sem allir þekktu alla og að hér hafi ríkt óskaplegt sakleysi fram til þess tíma er tveir margumræddir menn gufuðu upp. Þetta fór örlítið fyrir brjóstið á mér. Ekki er ég neinn sagnfræðingur, og raunar algjör amatör með mjög gloppótta söguþekkingu, en ég hef lesið blöð, bækur og dómsskjöl og veit vel að Ísland fortíðar var ekkert saklaust krúttsamfélag frekar en núna og á Íslandi hvarf fólk, það voru framdir glæpir, hér var spilling og ýmislegt vafasamt í gangi löngu fyrir tíma Guðmundar- og Geirfinnsmáls.

Í gærkvöldi var ég að hugsa um þessa áhugaverðu söguskoðun, að Ísland hafi verið laust við glæpi og spillingu langt fram eftir síðustu öld. Það leidd…

Bókablogg eða ekki ...

Loksins er vor í Dalslandi, hitinn í tveggja stafa tölu og sól. Stóru trén, sem beðið hafa norpandi eftir tækifæri til að fletta út á sér laufunum, grænka með hraði. Þetta er síðasti dagurinn minn í Åmål, a.m.k. í þessari törn, ég hafði aldrei komið hingað í byrjun þessa mánaðar og veit ekki hvort eða hvenær ég kem aftur.

Ég hafði hugsað mér að skrifa bókablogg áður en ég færi héðan, um bók sem ég fann hérna frammi í hillu, en ég næ því ekki vegna þess að ég þarf að gera annað í dag og mig langar líka að vera dálítið úti í góða veðrinu. Bókin heitir Bland vulkaner och varma källor - Isländska strövtåg, hún kom út 1924 og er eftir Harry Blomberg. Höfundur segir í bókinni frá Íslandsferð sinni snemma á 3. áratug síðustu aldar og ég held að hann hafi verið dálítið naskur húmoristi. Harry Blomberg ræðir meðal annars þá þversögn á nokkrum síðum að á Íslandi skófli menn síld upp úr sjónum sem seld sé dýru verði til útlanda en að þeir sem slíti sér út við veiðar og fiskverkun séu bláfátækir …